‍ تسلیت میهنم -----


جایت کنارم خالی ست
مثل جای خالی برگهای طلایی در پاییز ---
مثل انوار خورشید در یک غروب زمستان

مگر می دانم خورشید چند بار طلوع کرده و پاییز چه اندازه از برگهایش را ریخته ، تا بگویم چقدر دلتنگم --

همسرم‌ ، قهرمانم ، اسطوره ی میهنم‌ ---

آفریده بودم از عشق جهانی برایت و می خواستم کنارت پیر شوم ----

دیگر تا کی زیر این لبخندهای ساختگی پر از اتفاق گریه باشم ، حتی سردی اشکهایم و برودت آبهای اقیانوسی که تو را بلعید هم نتوانست آتش زبانه کشیده ی پیراهنت را خاموش کند -----

بعدها به کودکم خواهم گفت : پدرت مردی بود از جنس باران و به دریا پیوست

به پاس عشقی که به میهنت نثار کردی تا همیشه نامت ماندنی ست و چه چیزی زیباتر از این عشق ----

آرام‌‌ بخواب یار مهربانم‌ ، تا من زیباترین آرامش ابدی را در پرواز شهادت گونه ات نقاشی کنم

آرام‌ بخواب دریادل در دریا گمگشته ام‌ -----

در سوگ سرنشینان کشتی نفتکش سانچی ----

 

نویسنده : طیبه عربگل