نرم نرمک آمد و در رفتنش تعجیل داشت

ماه پر فیضی که اسباب صفا تکمیل داشت

تازه با قدر و دعا و جوشنش خو کرده بودیم

رفت و این احساس شیرین را به غم تبدیل داشت

شعر از خودم تقدیم به همه همشهریان گل بهارستانی

 

خداحافظ ماه پاکی و صفا و صداقت؛ ماه لحظه‌های بی‌بدیل آمرزش سحری و ثانیه‌های بی‌بازگشت استجابت افطار.

خداحافظ‌ ای ماهی که در آن دست شیطان بسته و راه ‌گناه بسته بود.

خداحافظ ‌ای ماهی که در آن روزه‌داران از آتش جهنم در امان بودند و صدای آرامش‌بخش بهشتیان جان مؤمنان را می‌نواخت.

خداحافظ شب‌های دل‌انگیز قدر که ملائک الهی، آسمان، برای ادراک آن‌‌ رها می‌کردند و به زمین می‌آمدند.

خداحافظ ابوحمزه، افتتاح، جوشن کبیر و صغیر، خداحافظ، مکارم‌الاخلاق.

خداحافظ قرآن‌های بر سر، بک یا الله، بمحمد، بعلی، بفاطمه، بالحسن، بالحسین...‌بالحجه.

خداحافظ، محراب خونین، سجادهٔ رنگین، پیشانی شکافته.

خداحافظ، کودک یتیم، بیوهٔ تنها، کوفهٔ بی‌پدر.

خداحافظ ‌ای رمضان.

تو می‌روی ‌ای ماه خوب خدا؛ ‌ای برکت و رحمت بر مؤمنان‌ و ما امیدوار به روزی هستیم که در پایان یک ماه روزه‌داری و در قلهٔ یک ماه بندگی به آن رسیده‌ایم؛ با چشمانی اشک‌بار از وداع با تو.

و تنها تسلایمان عیدی است که خدا برای پیامبر ـ صلی الله علیه و آله ـ و اهل بیتش و مسلمین روزه‌دار قرار داده است.
 

 

خداحافظ ای ماه غفران و رحمت 

خداحافظ ای ماه عشق و عبادت
خداحافظ ای ماه نزدیکی بر آرزوها 

خداحافظ ای ماه مهمانی حق تعالی
خداحافظ ای دوریت سخت و جانکاه

خداحافظ ای بهترین ماه الله